Laten we eerlijk zijn: de meesten van ons rollen ’s ochtends niet uit bed omdat we zo’n onbedwingbare drang hebben om spreadsheets in te vullen. We doen het voor de knaken. Maar werk is stiekem zoveel meer dan alleen die maandelijkse storting waarmee we de hypotheek en onze veel te dure koffiebonen betalen.

Er gaat geen dag voorbij of er is wel weer een nieuwe technologische ontwikkeling.  Vooral kunstmatige intelligentie, ook wel AI (Artificial Intelligence)  genoemd, zorgt voor oneindig veel nieuwe toepassingen.  Zo kan bijvoorbeeld een heel zorgplan voor iemand, die net is opgenomen op een psychiatrische afdeling, in een paar minuten tevoorschijn worden getoverd.

Vakantie hoort zorgeloos te zijn.  En gelukkig is dat ook vaak zo. Toch zijn er genoeg mensen die, net als bij de jaarwisseling, de vakantietijd gebruiken om te reflecteren: op het leven, op henzelf en op de toekomst.  Want na de vakantie komt alles weer in hetzelfde gareel en voordat je het weet, ben je alweer op vakantie.  En knaagt er weer datzelfde waar je een jaar lang helemaal niets aan gedaan hebt.

De prullenbak is vol en moet even geleegd worden.  Er komt een appje binnen om beantwoord te worden. Je kijkt om je heen en ziet een schilderijtje dat scheef hangt.  Ja, het zijn vaak mini-klusjes die net zo goed ook op een later tijdstip gedaan kunnen worden.  Probleem is, echter, dat al deze onopgeloste kwesties in het geheugen worden opgeslagen; en uiteindelijk zorgen voor een onvoldaan gevoel

Werken geeft structuur en vastigheid; en wie zijn werk graag doet, heeft ook nog elke dag ontspanning en plezier.  Vakantie is daarentegen bijna het tegenovergestelde: structuurloos, doelloos en ontregelend.  Tenminste, dat is mijn ervaring.  En ik denk dat veel mensen dit heimelijk ook zo ervaren.

Laat ik vooropstellen: een burn-out bestaat echt. Geen probleem dat het ooit ‘een depressie’ heette.  Want mensen willen nu eenmaal liever als een op hol geslagen werkpaarden gezien worden dan dat zij een heuse psychische aandoening hebben. En het zal menigeen ook opgevallen zijn dat vandaag de dag steeds meer mensen uitvallen die ‘in een burn-out zitten’.

Het is allang niet meer vanzelfsprekend dat de man de kostwinner is van het gezin.  Nee, ook vrouwen staan hun mannetje als het gaat om een inkomen waar iedereen van kan profiteren.  Probleem is wel dat menig  man op mijn spreekuur hier stilletjes onder lijdt.

Een afspraak maken om naar de winkel te gaan: het is wat vreemd, maar past precies in de agendacultuur die Nederland toch al heeft.  Spontaan ergens langsgaan was er allang niet meer bij; en dat is in deze crisistijd nog verder de kop ingedrukt.  Op papier of digitaal: je telt niet echt meer mee zonder (drukke) agenda.

De term ‘innerlijke motivatie’ is er één die een gouden randje heeft en gezien wordt als een belangrijke eigenschap voor eenieder op de werkvloer.  Het idee hierachter is dat een gedreven persoon waardevoller is dan iemand die voortdurend aangezwengeld moet worden: een soort zelfrijdende auto die ook nog zijn eigen brandstof produceert.

Afgewezen worden: dat is zo gemakkelijk nog niet.  Toch moet je, als psycholoog, daar mensen mee helpen en natuurlijk zelf ook een goed voorbeeld kunnen geven.  Meestal lukt mij dit aardig, behalve wanneer ik in mijn hoedanigheid als schrijver/columnist de laan uit wordt gestuurd.