De werkvloer is geen klooster

De angst regeert op de moderne werkvloer. Eén verkeerde blik of een iets te enthousiast compliment en de moraalpolitie staat al op de stoep. We hebben van kantoren steriele machinekamers gemaakt waar we puur productie moeten draaien. Maar wie denkt dat je de menselijke natuur kunt uitschakelen met een gedragscode, leeft in een politiek correcte fantasiewereld. De werkvloer is geen klooster. Sterker nog: er bestaat geen betere plek om de ware te vinden.

Waar anders zie je iemand op z’n best, op z’n slechtst en onder hoogspanning? Het is pure psychologie dat miljoenen stellen elkaar bij de koffieautomaat hebben ontmoet. Dat is geen bedrijfsongeval, dat is de natuur.

Natuurlijk moeten we grensoverschrijdend gedrag uitbannen. Maar het hele 'ongewenste intimiteiten'-mijnenveld is simpel op te lossen met een flinke dosis volwassenheid: vraag gewoon om consent. Schiet niet direct in de kramp, maar stel een open vraag: "Vind je het leuk om een keer buiten werktijd wat te drinken?" Krijg je een nee? Incasseer je blauwtje als een volwassene, blijf even goede collega’s en ga weer aan het werk. Je hebt tenminste je ruggengraat getoond. Krijg je een ja? Leg de kaarten op tafel bij je manager en zorg dat je prestaties er niet onder lijden. Zo simpel is het.

Zelfs de angst voor de baas-werknemer relatie is zwaar overtrokken. Een bevriende ondernemer hield de boot jarenlang angstvallig af vanwege de 'gezagsverhouding'. Onzin, hield ik hem voor. Liefde laat zich niet reguleren door een organigram. Ik heb hem hoogstpersoonlijk over de streep getrokken. Resultaat? Inmiddels is hij getrouwd met een freelancer die destijds voor hem werkte, en ligt er een baby in de wieg. Ik bedoel maar.

Managers polderen tegenwoordig eindeloos over een risicomijdend en 'veilig werkklimaat'. Prima. Maar dwing werknemers niet in een emotioneel korset. Een klimaat hoort soms op te warmen. En als de vonk overslaat tussen twee collega’s, kun je de kantoorgletsjer maar beter laten smelten.