Werk is vakantie

Werken geeft structuur en vastigheid; en wie zijn werk graag doet, heeft ook nog elke dag ontspanning en plezier.  Vakantie is daarentegen bijna het tegenovergestelde: structuurloos, doelloos en ontregelend.  Tenminste, dat is mijn ervaring.  En ik denk dat veel mensen dit heimelijk ook zo ervaren.

Meer dan velen beseffen, wordt een goede basisstemming gevoed door terugkerende patronen zodat het bioritme zijn noodzakelijke cadans vindt.  En meer dan de mens vermoedt, is een goed en gezond gevoel afhankelijk van een vertrouwde (woon)omgeving, vertrouwde voeding en een vertrouwde plek om tot rust te kunnen komen.  Dit alles gaat samen met het dagelijkse werk; en dat werk is ook nog eens een bezigheid die het gevoel van zingeving versterkt.  In die zin is het nogal vreemd dat veel mensen, met terugkerende regelmaat die vastigheid verruilen voor een bezigheid die, op voorhand, nogal ongewis is.  Nou ja, bezigheid.  Ik bedoel, op-vakantie-gaan is primair bedoeld om helemaal niet bezig te hoeven zijn, maar dat valt dan in de praktijk nogal tegen omdat eerst een behoorlijke inspanning geleverd moet worden om iets van ritme en vastigheid te vinden.  En nu ik dit opschrijf, wordt de onzinnigheid van het vakantie-gebeuren nog absurder.  Immers, mensen vertrekken van hun vertrouwde, vaste stek om ergens in den vreemde toch weer iets van vertrouwdheid en vastigheid te ervaren. Goed beschouwd zoeken mensen op vakantie dus iets wat ze thuis allang hebben.  Natuurlijk zijn er lieden die zeggen dat zij wel eens wat anders willen zien dan waar zij thuis allang op zijn uitgekeken.  Maar ik heb mijn grote twijfels over wat mensen kennen van de omgeving waar zij wonen.  Ik bedoel, wie eens wat anders wil zien, kan in de directe omgeving genoeg vinden wat voor hem totaal onbekend is; en het voordeel daarvan is dat je dan, na een dagje erop uit, toch weer lekker kunt ontspannen omdat je in je eigen bed ligt.  Want vergeet niet: wat het meest wordt verstoord als je, ergens verder weg, op vakantie gaat is een gezond slaapritme.  Slapen in een vreemd bed met vreemde omgevingsgeluiden is nu net iets wat door het brein niet bepaald met blijdschap wordt ontvangen. Zonder dat mensen zich er zo bewust van zijn, gedraagt een ieder zich zoals dat in de samenleving gebruikelijk is; en wordt het als normaal gezien om antwoord te kunnen geven op de vraag: ‘waar ga jij dit jaar op vakantie?’  Maar op-vakantie-gaan is een moderne, commerciële uitvinding die bestaat bij gratie van het feit dat veel mensen zich dat kunnen veroorloven.  Maar de vraag die ik hier vandaag stel is of er niet een behoefte is gecreëerd die, bij nader inzien, een pijnlijke illusie is.

Wie op vakantie gaat, zal flink aan de bak moeten.  En wie (blij) naar zijn werk gaat, heeft eigenlijk al vakantie.  Geef nou toe: vakantie is werk en werk is vakantie.