Burn-out

Laat ik vooropstellen: een burn-out bestaat echt. Geen probleem dat het ooit ‘een depressie’ heette.  Want mensen willen nu eenmaal liever als een op hol geslagen werkpaarden gezien worden dan dat zij een heuse psychische aandoening hebben. En het zal menigeen ook opgevallen zijn dat vandaag de dag steeds meer mensen uitvallen die ‘in een burn-out zitten’.

Dat ‘zitten’ zit mij niet lekker. Maar zo zeggen mensen dat nu eenmaal.  Welnu, mijn onderzoek toont aan dat het-in-een-burn-out-zitten zo algemeen geaccepteerd wordt dat één klein conflictje op de werkvloer genoeg is voor een ziekmelding. En met een ziekte beland je bij de bedrijfsarts die ook even gemakkelijk een burn-out constateert.  Teksten die worden gebruikt zijn: ‘het zit me tot hier’, of ‘mijn hoofd zit vol’ en ‘zoveel spanning trek ik gewoon niet’.  Deze mensen komen natuurlijk ook bij mij op het spreekuur.  Logisch, want anders had ik in mijn hoedanigheid als psycholoog ook geen recht van spreken.  En op mijn spreekuur komt Annet (25): een sympathieke jonge vrouw, die volgens haarzelf tegen een burn-out aanzit, net als haar man die er al een paar burn-outs op heeft zitten.  Zo besmettelijk is het.  Het eerste gesprek is kort omdat ik haar gelijk de opdracht geef om gedurende de week, op het werk, elke vorm van spanning te noteren met de bijbehorende context.  Deze opdracht doet zij voorbeeldig en al tijdens het tweede gesprek constateren we allebei dat zij vooral moeite heeft met collega’s die wel veel pretenderen maar niets nuttigs doen.  De volgende opdracht die ik geef is om deze irritaties met haar leidinggevende te bespreken met de vraag om het probleem op te lossen.  Ook deze opdracht voert zij uit en is verrast en blij hoeveel steun en medewerking zij krijgt van haar baas.  Zo krijgt zij de smaak te pakken en maakt van haar hart geen moordkuil meer.  Het woord ‘burn-out’ is helemaal niet meer ter sprake gekomen; en ook thuis spoort zij haar man aan om niet meer te jammeren, maar actie te ondernemen.  Als slagroom op de taart haalt zij haar motorrijbewijs en koopt een motor om haar gevoel van gezonde agressie kracht bij te zetten.

Dit alles is moet voldoende zijn voor iedere leidinggevende die te maken heeft met werknemers die zich ziekmelden met een burn-out: vraag omstandig naar wat er voor hen mis is op de werkvloer; en zoek samen naar een passende oplossing.  En geef werknemers die echt lijden aan een depressie gewoon de tijd om te herstellen.