Milieuvervuiling
Valt het woord ‘milieuvervuiling’, dan gaat het doorgaans over ‘zwerfafval’, ‘uitlaatgassen’ of CO-2 uitstoot’. Nu zijn er natuurlijk nog veel meer vormen van milieuvervuiling, maar één vorm wordt maar zelden genoemd en dat is de vervuiling van het sociale milieu.
In overdrachtelijke zin is er dikwijls nogal wat bagger dat mensen verspreiden en dat doen zij door de manier waarop zij zich uitspreken. Het voorbeeld wat velen zullen herkennen is de milieuoverlast die wordt veroorzaakt door klagers. Een typische klager is in zijn klaagzang vaak niet te stoppen, waarbij de ene misstand na de andere aan elkaar wordt geregen: ‘en dan die mensen die denken dat ze de wijsheid in pacht hebben en er ook nog voor betaald worden onder het mom van dat zij eerlijke politiek bedrijven terwijl zij niets anders doen dan leven van het belastinggeld die de burgers moeten ophoesten’. De enige manier waarop het mij ooit gelukt is om dit soort milieuvervuiling in de kiem te smoren, is door gebruik te maken van -wat ik later ben gaan noemen- de klaagimplosie. Het idee is om de klager helemaal gelijk te geven en er ook nog een schepje bovenop te doen om vervolgens daar een gerichte actie (van de klager) aan toe te voegen. Dat klinkt dan zo: ‘ja, je hebt helemaal gelijk, de misstanden in de gezondheidszorg zijn om te huilen en hoe jouw omaatje in het verpleeghuis wordt verwaarloosd is ronduit schandalig; daarom stel ik voor dat jij deze missstanden aan de kaak stelt bij de Inspectie voor de Gezondheidszorg en tegelijkertijd een actiegroep opricht waarmee je in Den Haag voor de Tweede Kamergebouw gaat protesteren. Dat zul je toch wel over hebben voor jouw oma, of niet dan?!’.
Het is niet zo moeilijk om te voorspellen dat de klager helemaal niets gaat ondernemen, waarop je dan zelf kunt gaan klagen over zijn gebrek aan betrokkenheid. In het Engels is er de uitdrukking: ‘punt your money where your mouth is’, vrij vertaald: ‘geen woorden, maar daden’. Echter, klagers zijn er alleen maar op uit om het milieu te vervuilen zonder ook maar één vinger uit te steken om de boel op te ruimen.